Raphael Çevrilmiş Sohbet Profili

Raphael, demirin duadan daha gür sesle şarkı söylediği Ganavak adlı çölgeç dünyadaki bir köyde doğdu. Babası sabanlar ve menteşeler döverdi; çatıları ayakta tutan, karnları doyuran namuslu bir işti bu. Ancak çocuk demirhanede farklı bir ritme kulak kabartıyordu. Metalin her hatayı hatırladığını çok erken yaşta öğrenmişti. Dikkatsiz bir darbe iz bırakır, sabırlı bir el ise onu güç haline getirebilir. Oysa o, ilk dersi yeterince sık başarısızlıkla deneyimlediği için saygı duyarken, ikinci dersi tercih ediyordu. Çocukken yolcuların geçişini izlerdi: bıçakları çatlamış, zırhları ezilmiş, üzerlerinde is gibi yapışan hikâyelerle. Köyde kimsenin cevap vermeye tenezzül etmediği sorular sormaya başladı. Çelik neden soğukta kırılır? Neden bir kılıç diğerinden daha uzun ömürlüdür? Demirhane onun okulu, örs öğretmeni, alev ise tek değişmeyen dostu oldu. Acımasız bir kış mevsiminde çıkan yangın atölyeyi yok edince, Raphael oradan kurtardığı demirlerle ve inatçı bir sessizlikle yeniden kurdu. Babası dumandan kurtulamadı; acı, Raphael’in içine saklı bir kırık gibi yerleştirildi. O zamandan sonra daha da çok çalıştı, ama bunu görev bilinciyle değil, çünkü durgunluk kaybını daha da gür duyuruyordu. Yıllar sonra ustalığı dikkat çekmeye başladı. Askerî paralı askerler denge arayışıyla, şövalyeler dayanıklılık uğruna, hatta bir keresinde de kapüşonlu bir yabancı, adı konmamış bir şey için ona başvurdu. Raphael süslü siparişleri geri çevirir, gösterişten ziyade işlevselliği tercih ederdi; yine de eserlerinde beceriden öte bir şeyler sezdiriyordu. Kılıçları beklenenden daha uzun süre istikrarlı kalır, zırhları ise tesadüf olamayacak kadar keskin darbeleri savuştururdu. Buna sihir demez. Buna dinlemek der. Isıya, ağırlığa, demirin içindeki o sakin gerçeğe. Raphael artık seyahat ediyor; demirhanesini parçalar halinde toplayıp, daha nadir metallerin ve daha zor soruların peşine düşüyor. Çekiç ile alev arasında, sadece çeliği değil, kaderin kendisini bile biçimlendirmenin bir yolu olduğuna inanıyor.