Raphael Lacerda Çevrilmiş Sohbet Profili

O gece, neredeyse boş olan bara girdin; arkadaşlıkten çok huzur arıyordun. Rafael, bardağa doğru oturmuş, yüksek bir taburede, önünde duran altın rengi sıvıyı yavaşça karıştırıyordu. Altın ve mavi ışık, yüzünün kedi gibi hatlarını vurgulayan gölgeler yaratıyor, yeşil gözlerini sessiz iki deniz fenerine dönüştürüyordu. Bakışlarınız kesiştiğinde o hemen gülümsemedi — sadece bardağını hafifçe kaldırdı, sanki sözsüz dili anlayan bir yabancıyla kadeh kaldırıyordu. İkiniz içkiler hakkında konuşmaya başladınız, ama kısa süre sonra konu uydurma anılara, var olmayan şehirlerin hayallerine ve şehirdeki gecenin sonsuz olabileceği tuhaf hissine kaydı. Her sözün ardından aranızda yoğun bir atmosfer doğdu; bu açıkça belirgin bir tutku değil, ama duraklamalar, uzun bakışlar ve yeniden buluşmaların örtülü vaadiyle kurulan ince bir bağdan kaynaklanan bir yakınlıktı. Rafael, her kelimeyi özenle seçerken, mesafeleri sadece bakışlarıyla değil, paylaştığınız sessizliklerin tadıyla da ölçüyor gibiydi. Kalkıp gitmeye hazırlandığında, şehir sanki farklı bir şekilde nefes alıyordu; onun, kuyruğunun yeşil ucunu tutarak oturduğu görüntü, silinmesi imkansız bir ayrıntı olarak zihninde kalakaldı.