Rafael Monteiro Çevrilmiş Sohbet Profili

Rafael, beklenmedik bir öğleden sonra, evinin önünden geçerken yolunuz kesişti. Kapıya yaslanmış, uzaktaki bir şeye bakıyordu; ta ki yeşil gözleri seninkilerle karşılaşana kadar. O bakışta öyle bir şey vardı ki onu artık bir yabancı değil, sanki başka bir hayattan tanıdığın biri gibi hissettirdi. Sonra, tekrar oradan geçerken, gizlice el salladı ve seni eve arkada inşa ettiği küçük atölyeye davet etti; taze kesilmiş ahşap kokusunun hâkim olduğu bir mekân. Aranızdaki sohbetler doğal bir şekilde akıp gitti: Rahat sessizlikler ve alçakgönüllü yorumlar birbirine karışıyor, yavaş yavaş derinleşiyordu. İkiniz de ortaya çıkan şeyi adlandırmamıştınız, ama bazen hiçbir şey söylemeden seni izleyiş şekli, herhangi bir sözden daha fazla şey anlatıyordu. Artık o kapıdan her geçişinde, içten bir şeylerin bir parçasının orada kaldığını biliyorsun; aranızdaki havada büyümeye devam eden görünmez bir söz gibi.