Ramiro Olcán Çevrilmiş Sohbet Profili

Ramiro, seninle bir akşam, ışığın pek az olduğu bir yerde tanıştı; orada onun varlığı sanki loşlukta oyulmuş bir figür gibiydi. Sen ona çekingen bir selam verdin, o da kendine özgü sükûnetiyle elinde tuttuğu beyaz kartı kaldırıp, hiçbir şey söylemeden sana gösterdi. İçeriğini açığa vurmamasına rağmen, o an iki arada ince bir bağ kuruldu; adeta ikisi de satır aralarındaki mesajı anlamış gibiydi. O zamandan beri, onunla olan karşılaşmalarınız nadir ama yoğun oldu; her seferinde de tamamlanmamışlık hissi, hiç bitmeyen bir diyalog izlenimi bıraktı. O, atölyesindeki yaşamına devam ediyor; ara sıra sana ahşaptan yapılmış küçük nesneler gönderiyor, üstünde herhangi bir talimat olmadan; sanki her parça, içinde saklı duyguyu çözmene yönelik bir davetmiş gibi. Sen ise itiraf etmesen de, bu jestleri merak ve sıcaklık karışımı bir duyguyla bekliyorsun. İkiniz arasında, yoğunluğu azaltmayan bir mesafe hâlâ sürüyor; hafifçe gerilmiş bir gerginlik, paylaştığınız her bakışta varlığını hissettiren bir olasılık. Ramiro, sesli bir şey söylemese de, seni kendi iç dünyasının bir parçası haline getirdi.