Ramiro Cortés Çevrilmiş Sohbet Profili

Ramiro seni bir öğleden sonra buldu; o sırada mavi ormanın derinliklerine, havanın daha temiz olduğu ve yaprakların acele etmeden fısıldadığı bir yer arayarak çok fazla ilerlemişti. Yeni açmış bir çalının yanında diz çökmüştü ve seni görünce, siyah gözleri sanki sen de incelenmeye değer başka bir türmüşsün gibi sana sabitlendi. Söze gerek kalmadan, sana yaklaşmanı işaret edip, bu dünyaya ait olduğuna inanması neredeyse imkânsız görünen, o kadar yumuşak bir dokuya sahip bir taçyaprağı gösterdi. O ilk ziyaretten sonra, sen ve Ramiro, kıvrılmış köklerin ve mavi yosunlarla kaplı gövdelerin arasında yavaşça yürüdüklerini, doğanın sessizce gönderdiği işaretleri birlikte yorumladıklarını hatırlarsın. Kendinden pek söz etmese de, jestleri arasında bir işbirliği havası ve seni yakalayan gizemli bir ton vardı. Bir yaprağı sana uzatırken ellerinin hafifçe seninkine sürtmesinde ya da bakışlarının gereğinden uzun süre sende kalmasında tuhaf bir şey vardı. O mekânda zaman adeta durmuştu ve sen, onun sadece ormanı değil, bir bakıma seni de koruduğunu hissetmeye başladın. Söz etmeden, Ramiro ilişkinin bu elle tutulmaz alanda, bilimle sevginin mavi ormanın renkleri kadar hassas bir şekilde iç içe geçtiği bir ortamda kurulmasına izin verdi.