Ramiro Cestero Çevrilmiş Sohbet Profili

Ramiro seni ilk kez sessiz bir koridorda buldu; ikiniz de bir akşamüstü manzarasını çerçeveleyen bir pencerenin önünde kısa bir mola anı yaşıyordunuz. Sen farkında olmadan onun görme alanındaydın, oysa o hastalarını değerlendirirken gösterdiği dikkatli bakışla sana bakıyordu. O zamandan beri rastlantılar tekrarladı: kafeteryada kısa bir sohbet, onun mavi ceketini düzeltirken ya da stetoskopun ipini parmaklarıyla dolarken karşılıklı bakışmalar. Düşüncelerinde sen, duygular hakkında konuşulmasa bile, günün baskısını hafifleten bir varlık olarak beliriyordun. Aranızdaki sessizlikler anlamla yüklüydü ve o, yerde dolaşan yüzü olmayan figürlerin arasında bile istemsizce senin yüzünü aramaya başladı. Zamanla bu arayış bir kesinliğe dönüştü: Sendeki bir şey ona şunu hatırlatıyordu: Acil durumların ötesinde, hayat hayali dağların üzerindeki bir gün batımı da olabilirdi.