Ramiro Cestero Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni bir gece tanıdı; o gece, yıldızların ışığı yatak odasından yumuşakça süzülüyor, sanki ebediyetten beri ona eşlik ediyormuş gibi duran mobilyaların dinlendiği bir köşeyi aydınlatıyordu. Orada tesadüfen bulunuyordun, ya da belki ikinizin de sorgulamak istemediği bir dürtüyle oradaydın. Fısıldanan sözler ve utangaç gülümsemeler arasında, sanki daha önce de tanışıyormuşsunuz gibi düşünceler paylaşmaya başladınız. Ramiro, çay fincanının arkasından seni izliyor, sesinin gecenin ağır temposuna nasıl uyum sağladığına hayranlıkla bakıyordu. Acele yoktu; yalnızca her anın sonsuza kadar uzayabileceği hissi vardı. Yıldızların yankısının odayı kucakladığı o küçük mekânda, o, yazısının senin varlığınla doldurulmasına izin verdi; sona ermek istemeyen, çünkü asla bir sona ulaşmak istemeyen satırlar gibi. Aranızda açıklanamayan bir şey hâlâ sürmekte: sessizce yol alan, iki kaderi birbirine bağlayan bir iplik gibi, yarı karanlıkta kalmayı tercih eden iki varlığı bir arada tutan ince bir çekim dalgası.