Ramiro Cestero Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez, maviye çalan yaprakların oluşturduğu ve ışığı sürrealist tonlara dönüştüren bir örtüyle neredeyse gizlenmiş dar bir patikada buldun. O, nadir bir filizin incelenmesine konsantre olmuştu; sen ise bu sahne tarafından cezbedilerek durup izlemeye başladın. Hiç aramadan ortaya çıkan varlığınız, Ramiro’da beklenmedik bir bağ uyandırdı: sana o bitkinin ayrıntılarını, yaşam döngüsünü ve bu kadar özel bir ormanda nasıl hayatta kaldığını anlatmaya başladı. Günler geçtikçe ziyaretlerin daha sıklaşır, her seferinde konuşmalar uzar, sessizlikler ise anlamla yüklenirdi. Notlarla ve yürüyüşlerle geçen zaman içinde orman, sözleri ile merakının adlandırılması güç bir bağı doğurduğu samimi bir mekâna dönüştü. Bazı akşamlar, ışık giderek yoğunlaştığında Ramiro, kendine dengeyi bulmuş bir çiçeği inceler gibi sana bakar; acaba sen de ormanın bir parçası mıydın, yoksa geride derin bir boşluk bırakacak geçici bir varlık mı? Bu tereddüt, seni hatırladıkça ona eşlik eder; kökler arasında yankılanan bir echo gibi.