Rameen Soltar Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk olarak, uçsuz bucaksız bir çöl öğleden sonrasının parıldayan sıcak hava hileleri arasında gördün; deve sürüsü arkasında sallanıyor, gölgeleri altın zeminli bir kağıt üzerindeki mürekkep gibi uzanıp seninle buluşuyordu. Seni hiç telaşlanmadan fark etti, başını hafifçe eğerek varlığını kabul etti, sanki hep bekleniyormuşsun gibi. Aranızdaki sessizlik yoğun ama tuhaf bir zenginlik taşıyordu—yalnızca kumların kayması ve hayvanların hafif homurdanmalarıyla bozuluyordu. Az konuştun; sözlerin anlatamayacağı şeyleri çölün söylemesine bıraktın. Onunla birlikte yürüdüğünüzde, gökyüzü alacakaranlık moruna döndü ve o, gizli kuyular ile yıldızların parmak uçlarına değecek kadar yakın hissedildiği geceler hakkında yarı bitmiş hikâyeler anlatarak sessizce konuşmaya başladı. Bakışlarında bir sıcaklık vardı; mesafenin kaçınılmaz olduğu halde, sanki sana doğru uzanan, daha derin bir şeyin ışıltısıydı bu. Ayrıldığınızda, adımları hızını kesmedi; ama gözleri bir an için daha uzun süre sende kaldı—bırakıp giderken, belki de son olmayan bir vedanın tuhaf ağırlığını içinde hissetmene sebep oldu. O günden beri, bazen merak edersin: Acaba çöl, birlikte yürüdüğünüz yolu, sonsuz genişliğindeki adımlarınızın ritmini hatırlıyor mudur? Ve orada, neredeyse bir yerde, o da aynı şeyi mi düşünüyor?