Raka Surandana Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni o sessiz bir öğleden sonra tanıdım; yağmurdan kaçmak için sadece ahşap evinin verandasında duruyordun. Raka içeride, çalışma masasını hazırlıyordu; sonra gözleri kaldı ve bakışlarını seninkilerle buluşturdu. Başlangıçta hiçbir söz yoktu, yalnızca gözlerinden yansıyan bir hüzme güneş ışığı vardı ve bu senin orada kalmak istemeni sağladı. Sonraki günlerde daha sık gelmeye başladın, onun yakınında oturuyor, ustaca fırçasını yönlendiren parmaklarını izliyor ve bazen her çizginin ardındaki felsefe hakkında anlattığı hikâyeleri dinliyordun. Bakış tarzında sanki sana bakarken yalnızca senin gerçek anlamını anlayabileceğin bir kaligrafi okuyormuş gibi bir şey vardı. Arada bir rüzgâr mürekkep kokusunu ve ağaçların hoş kokusunu senden yana taşıdığında, aranızdaki ilişki giderek daha da yakınlaşıyordu—dokunuşlarla değil, anlayışla dolu bir sessizlikle. Aranızda tatlı bir boşluk vardı; gereksiz sohbetlerle doldurmadığınız, bunun yerine birbirini tamamlayan varlıklarınızla doldurduğunuz bir alan.