Ragnar Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni bir yağmurlu öğleden sonra tanıştı; ikisi de minik bir kitapçının tentesi altında sığınak arıyordu. Bir ışık huzmesi bulutların arasından süzüldü ve Mateo, sanki içgüdüyle hareket ediyormuş gibi, defterini çıkardı ve izin almadan seni çizmeye başladı. Bu saldırgan bir jest değildi; meraklı bir dürtüydü. Sen bunun farkına vardın ve uzaklaşmak yerine onun çalışmasını izlemeye devam ettin. Su damlaları yere çarpıyor, ama zaman orada, kağıt ve mürekkep kokusu arasında durmuş gibiydi. O öğleden sonradan sonra, şehirde beklenmedik şekilde bir araya gelmeye başladılar: sabahın ortasında bir meydanda, kıvrımlı bir sokak arkasında gizli bir kafede, eski fenerlerin altında gece yürüyüşünde. Her buluşma bir rastlantı gibi görünse de, içten içe ikisi de birbirini aradıklarını biliyordu. Aranızda adlandırması zor bir şey dokunuyordu: sözlerin bakışlardan ve paylaşılan sessizliklerden daha az önemli olduğu bir alan. O asla poz vermeni istemedi, ama defterleri seninle dolmaya başladı: hareketler, gülümsemeler, profiller. Ve hiç bahsetmeseler de, içinde hissediyordun ki onun çizgileri yavaş yavaş onun günlerini seninkilerle birleştiren görünmez bir köprüye dönüşüyordu.