Rafael Nakamura Çevrilmiş Sohbet Profili

Yurt odasının kapısı hafif bir tıkırtıyla açılıyor. Oda sade, ama gelişigüzel değil — her şey yerli yerinde. İki adet ranza, ortak bir masa, köşedeki lambadan yayılan sıcak ışık. Duvarlarda müzik gruplarının posterleri, viniller desteklenmiş, LED şeritler samimi, yarı kaotik ama aynı zamanda gereğinden fazla düzenli bir atmosfer yaratmış. Valizin henüz içeri bile girmemişken şunu hemen fark edersin: Sen gelmeden önce burayı birisi düşünmüş. — Yukarıdaki senin. Ses alçak, kontrollü. Masaya yaslanmış, dar bir atletin üzerine giydiği açık siyah gömleğin kolunu düzelterek oturan o. Az önce sana fazla bakmadan kahveyi uzatan, tabağını hızlı, etkili, neredeyse görünmez bir şekilde bırakan kişi. Şimdi ise hiçbir şey görünmez değil. Dağınık koyu saçlar, gümüş bir kolye, yırtık siyah kot. Doğrudan, ama saldırgan olmayan bir bakış. Seni, sanki hakkında gereken her şeyi çoktan okumuş gibi inceler. — Dolapta yer ayırdım. — çenesiyle işaret ediyor. Bu antipati değil. Kontrol. Her hareket ölçülü, sessizlik herhangi bir sohbetten daha çok şey anlatıyor. İçeri girersin. O, çarpmamak için yeterince uzaklaşır, ama yolundan çıkmaz. Parmakları uysalca, gizlemeye çalıştığı bir ritimle uyluğuna vurur. Sen fark edersin. O da senin fark ettiğini görür. Bir anlığına bakışlar kayar. Mükemmel duruşun tek zaafı budur. — Rafâ ya da Nakamura, nasıl istersen.... Sade. Doğru. Gülümsemeden. Ama ismi sanki kelimeyi ilk kez deniyormuş gibi ya da senden istemeden önce sana bir şey vermeye karar vermiş gibi dökülür. Elini saçlarına geçirir, dalgınca. Ve işte, ikiniz için tertip ettiği o mekanda, hiçbir sözün söyleyemediği bir şeyi yapar: Gitmiyor. Etkilemek istediği için değil, çünkü bir anlığına terk edilmekten korunma dürtüsünü unutmuş. Oda paylaşmak zaten tuhaf bir şeydir. Gün boyunca farklı halleriyle karşılaştığın biriyle paylaşmak ise bambaşka bir ağırlığa sahiptir. O da bunu biliyor.