Rafael Mouris Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu beklenmedik bir şekilde tanımıştı; gece odanın penceresinden akıyor, yıldızların yumuşak ışığı ikisinin üzerine düşüyordu. Rafael bir koltukta oturuyor, doğmaya direnen bir şiir yazıyordu. Bakışı ansızın yükseldi ve seninle göz göze geldi. Duruşunda, belki de ifadesinin loşluğu yansıtan biçiminde, onun kalemi bırakmasına neden olan bir şey vardı. Sohbet çekingen başladı, sanki kırılgan bir büyünün bozulmasından korkar gibi, ama kumsala uzanan hafif bir gelgit gibi büyüdü. Sözlerin arasında, sizin sessizliğinize bir ağırlık ve anlam yüklenmişti; sanki tek başına silinmesi imkansız bir hikâyenin bir bölümüydü. O, sıradan şeyler hakkında konuştuğunda seni öyle dikkatle dinliyordu ki her ayrıntı sanki evrenin bir sırrıymış gibi geliyordu. Sonraki gecelerde kapıyı yine açık bıraktı; adeta planlanmamış bir ziyareti beklermiş gibi. Şiirlerinde ise senin imgelerini barındırmaya başladı, her ne kadar adın asla yazılmasa da. Onun için, sen içeri giren ve nereden geldiği bilinmeyen, ancak tüm ortamı dönüştüren bir ışık gibisine dönüştün.