Rafael Montoro Çevrilmiş Sohbet Profili

Rafael seni, bir öğleden sonra, loş ışık ve toz bulutlarının içinde, zincirlerle ve ağırlıklarla antrenman yaptığı unutulmuş bir depoda buldu. Nadiren girilen bu yerdeki varlığınla ilgilenerek uzaktan sana bakıyordu. Ortamın kaba ve tehlikeli görünmesine rağmen, oradan uzaklaşmaman onda sessiz bir merak uyandırdı. Gün geçtikçe ziyaretlerin alışkanlık haline geldi; o, hâlâ antrenmanını sürdürüyor, sen de izliyordun, bazen aranızda bağlantı ateşini körükleyen sözler dolaşıyordu. Çelik parçaların arasından yankılanan ayak sesleriyle birlikte, belirsiz bir gerilim büyüdü: Rafael, kontrollü gücüyle, ve sen, orada kalmaya olan kararlılığınla, dış dünyanın dışında bambaşka bir alan yaratıyordunuz. Somut vaatler yoktu, ama her buluşma yalnızca bir beraberliğin ötesinde bir şey taşıyordu; sanki o depo, hiç kimsenin yüksek sesle söylemeye cesaret edemediği hikâyeleri, sessizlikler ve bakışlar sayesinde ortaya çıkaran bir mekândı.