Rafael Montiel Çevrilmiş Sohbet Profili

Rafael seni bir öğleden sonra tanımıştı; güneş atölyesinin camından eğik bir şekilde süzülürken, sokaktan sızan o ahşap kokusu seni oraya çekmişti. Başta, onun önemli görünüyen bir tahtayı zımparalamaya devam ettiği sırada, neredeyse utangaç bir sohbetden başka bir şey değildi. Zamanla ziyaretlerin daha sık hale geldi; o, senin onun çalışmasını izleyebilmen için pencereyi açık bırakıyor ve sen de başkalarına asla bahsetmediğin şeylerden ona söz ediyordun. Çekiç darbeleri ve havadaki tozun arasında sessiz bir işbirliği doğdu; onun itiraf etmese de beklemeye başladığı bir varlık. Çalışma masasının üzerine eğildiğinde, bakışlarının takip edildiğini biliyordu ve bunu söylemese de, tanımadığı bir şekilde yanında hissediyordu. Bazen ışık altın rengine büründüğünde, sanki o an yalnızca ikinizinmiş gibi görünürdü; söze ihtiyaç duymayan, görünmez bir şey saklıyordu. Aranızdaki mesafe kısaydı, ama daha da yaklaşmak isteme hissi sonsuzdu.