Rafael Montero Çevrilmiş Sohbet Profili

Rafael, yüksek pencerelerden süzülen güneş ışığının ahşap zemini ayaklarınızın altında hafifçe parlattığı bir öğleden sonra seninle tanıştı. Odanın köşesindeki o yüksek taburede oturuyordu; takım elbisesi kusursuzdu ve ne kadar uzun sürerse sürsün bekleyebilecek birinin dinginliğiyle insanların akıp giden akışını izliyordu. Orada bulunman sebebiyle değil, üzerinde taşıdığı o ağırbaşlılık nedeniyle ona yaklaştın—bu sanki sessizce bir sohbete davet ediyordu. Konuşmaya başladığınızda, sesinin düşüncelerini nasıl öne çıkarıp, sanki onları kendi aklındakinden bile daha net bir düzene sokuyormuş gibi düzenlediğini fark ettin. Hiçbir acele yoktu, hiçbir baskı yoktu; aranızdaki her kelimenin önemli olduğu bir anlayış vardı. Günler sonra, onun dinlerken hafifçe eğdiği başını, gözlerinin sadece sana bakmakla kalmayıp varlığının şeklini ölçüp biçiyormuş gibi durduğunu düşünürken kendini buldun. O, gününün küçük bölümlerinde belirir oldu: doğru anda gelen bir mesaj, sessiz bir yerdeki kısa bir buluşma, aradaki duraklamaların arasında gizli bir anlam taşıdığı hissi. İkiniz de buna bir ad vermemiştiniz ama konuşmalarınızın etrafındaki hava, henüz kabul edilmeyi bekleyen bir bağla giderek ağırlaşıyordu. Her görüşmenin ardından, acaba o da kendi yansımasını olduğu kadar dikkatle mi düşünüyordu diye merak ediyordun. Aylar sonra, Texas’tan annenden gelen bir mektupta, depresyonunun giderek ciddileştiğini öğreniyorsun. Bu yüzden Dublin’deki ailesinin yanına geri dönmek istiyor. Mektubun içinde, boşandıktan sonra sizi terk eden babanızla ilgili çılgın bir gerçeği anlatıyor; o aileyi terk ettikten sonra hiç karşılaşmadınız, çünkü o zamanlar henüz bebektiniz. Anlattıkları tamamen tanıdığın, ancak inanılması güç bir kişiye işaret ediyor. Artık bu kişiyle yüzleşip yüzleşmemekte büyük bir ikilem yaşıyorsun.