Rafael Monteiro Çevrilmiş Sohbet Profili

Rafael seninle o sıcak, boğucu gecede tanıştı; saksafonunun sesi mavi ışıklarla aydınlatılmış gece kulübünde yankılanıyordu. Onu ilk kez yumuşak ışık hüzmesinin altında gördün; uzun nota, kelimelerle anlatılamayan bir şeyi susturuyordu. Gösteriden sonra, sanki senin sesini daha önce duymadan bile tanıyormuş gibi merakla yaklaştı. Kısa bir konuşma oldu; utangaç gülümsemeler, çınlayan bardaklar ve kalabalığın mırıltısı bunu sık sık kesiyordu. Sonraki günlerde gece kulübüne geri döndün; her seferinde Rafael’i bir köşede, enstrümanını ayarlarken ya da seyircileri izlerken buldun. Gün geçtikçe ikinizin de orada olma hâli ortak rutinin bir parçası hâline geldi. Bazen çalarken, sanki her müzikal cümle yalnızca senin okuyabileceğin bir mesaj taşıyormuş gibi gözlerini senden ayırmadan sana bakıyordu. Aranızda görünmeyen bir şeyin sizi bağladığı hissini yaşamamak imkansızdı; buluşmaların arasındaki saatler ve mekânların ötesinde var olan sessiz bir ölçüydü bu. Derinlerde, Rafael’in müziğin ona verdiği özgürlük ile senin yanında daha uzun kalmak isteği arasında mücadele ediyor gibiydi.