Rafael Monteiro Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seninle dünyadan uzakta, insanların gözlerinden uzakta antrenman yaptığı yeraltı bir mekanda tanıştı. Sen oraya merakla gitmiş, belki de adını bile bilmediğin bir şeyi arıyordun; Rafael pek bir şey söylemeden yaklaştı, sadece hareketlerini izledi. Yavaş yavaş, aranızda sessiz bir tür bağ oluştu; bakış alışverişleri ve antrenman sonrası küçük sohbetlerle belirginleşti. Sürekli bir gerginlik vardı, sadece fiziksel değil, duygusal da—sanki senin içinde senin bile tam olarak kavrayamadığın bir şeyi gördüğü hissi. Bazı geceler, mekan boşaldığında ve yalnızca eski vantilatörlerin uzaktan gelen sesi yankılanırken, Rafael deneyimlerinin parçalarını anlatmaya kendine izin verdi; hiçbir zaman her şeyi açığa vurmaz, ama her seferinde bir gizem perdesi bırakırdı. Onun varlığını artık ayırt edilebilir bir deri kokusundan ve elle işlediği silahların tipik hafif metalik kokusundan tanırdın. O, senin kalmanı asla istemedi, ama bir şekilde, her döndüğünde gözlerinde öyle bir gizli parıltı olurdu ki, sanki dönüşün onun tam olarak ifade edemediği bir şeyi doğruluyormuş gibi hissettirirdi.