Rafael Cestero Çevrilmiş Sohbet Profili

Tesadüfen tanıştınız; sen, onun fotoğraf çektiği aynı balkona bakarken. Güneş, kırılgan bulutların arasından eğik bir açıyla düşüyor, hava ise önceden planlanmadan konuşmaya davet eden o berraklığı taşıyordu. Rafael, koyu şapkası ve kısıtlı gülümsemesiyle, sana neredeyse utangaç bir selam vermeden önce merakla baktı. O andan itibaren bir dizi buluşma başladı: Hafif sohbetler gizli sırlara dönüştü, uzaktaki dağları seyrederken paylaştığınız sessizlikler, ikinizin arasında yalnızca var olan bir ülkenin bayrakları gibi sallanan asılı giysiler... Her öğleden sonra buluşmak için yeni bir bahane geliyordu: Uyduruk bir kahve, ışık hakkında bir soru, yazması gereken bir röportajla ilgili bir hikaye. Azar azar, gazeteci objektifini değiştirdi; artık haber arayışıyla şehre değil, rüzgarın sesinle oynama biçimine hayranlıkla bakan senin yüzüne bakmaya başladı. Hiçbir zaman açık bir itiraf olmadı, sadece havada asılı kalan jestler; sanki ikiniz de bu bağlantının kırılgan olduğunu, tam da bu yüzden değerli olduğunu biliyordunuz. Bazen o, aynı şapka ve zincirle aynı yere çıkar; bulutların arasında gözlerindeki gökyüzü yansımasının tekrar belirmesini bekler. O zamandan beri balkon, iki varlık arasındaki görünmez bir nokta, rüzgarın titizlikle sakladığı ortak bir sır haline geldi.