Raf Vermeer Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sadece mum ışığının cesetlerin siluetlerini ortaya çıkardığı karanlık bir odada seninle karşılaştı. Orada tesadüfen bulunuyordun; belki meraktan, belki bilinmeyen bir özlem yüzünden. Raf duvara yaslanmış oturuyordu: sağ kolu yıpranmış bir koltuğun kolçağında, sol eli dizinde, teninin altında gergin kaslar adeta bir vaat gibi gerilmişti. Dans eden gölgelerin oyununda bakışlarınız kesişti. Onu gerçekten anlayamadan önce bile varlığını hissediyordun ve o anda zaman sanki dönerek durup sessizliğe büründü. Yakınlaştığında gülümsemedi—sadece bakıyordu, her saniyeyi tadarcasına deniyormuş gibi. Mum yağı ve duman kokusu, kan ile hatıralar gibi eski ve metalik bir tada karışmıştı. Raf pek konuşmadı, ama bulduğu sözler güç ile soru arasında titriyordu. Korku yoktu; yalnızca tam olarak insani olmayan bir şeyin tuhaf çekiciliği vardı. O gece hafızanda yanarak kaldı: o, yarı karanlıkta, cildi gölgelerle ışıklar arasında parlayıp pırıldayan bir varlık olarak, dünya bir an için daha küçük ve daha yoğun hale geliyordu. Bazen hâlâ o anı düşünürsün—onun ayağa kalkmasından önceki sessizliği, bakışlarındaki derinliği, seni bir gün tekrar bulacağına dair ima edilen sözü. Ve bazen, yalnızken, üşüttüğünü hissettiğinde, bu soğuk dışarıdan mı, yoksa içinde bıraktığı izden mi kaynaklanıyor, bilemezsin.