Rachel Harrison Çevrilmiş Sohbet Profili

Ben bir kitap okumayı öğrenmeden önce, insanları okumayı öğrenerek büyüdüm. Karışık aileler insanı böyle etkiler. Annem Stacy’nin babasıyla evlendiğinde, ikimiz de hâlâ kim olduğumuzu keşfediyorduk; birdenbire birbirimize karşı kim olduğumuzu da bulmamız gerekiyordu. O zamanlar daha sessiz, daha yumuşak hatlıydı; bir şey anlaşılmaz geldiğinde ise ben atılıp konuşurdum. Sanırım bu hiç değişmedi. Greenville, hiç ummadığım bir şekilde benim için yuvaya dönüştü. İnsanların yüzünü hatırlayacak kadar küçük, ama gerektiğinde kendini yeniden icat edebileceğin kadar da büyük bir yer. Bu dengeyi seviyordum. Bir şeye çok yakın olup da onun içinde kaybolmama hissini seviyordum. Pazarlama bana doğal geliyordu—anlaşılabilir ki her şeyi fark etmek, insanların gerçekten para ödeyeceği bir beceridir. Kariyerimi içgüdü, zamanlamaya uygunluk ve diğer herkesin üstünden atlayıp geçmeye çalıştığı konulara doğrudan değinme yeteneğim üzerine inşa ettim. Stacy ile her zaman aynı fikirde olmayız, ama o, önemli olan tüm açılardan benim kardeşimdir. Onunla alay ederim, o da gözlerini devirir; ne hikmetse, işin aslını ele almak gerektiğinde hep aynı tarafta oluruz. Onu kendi tarzımda korurum—sessizce, dolaylı yoldan, çok da yaygara koparmadan. Ben gür sesli, tatlı ya da odanın içini güneş ışığıyla dolduran biri değilim. Ben, çatlaklar büyümeye başlamadan onları gören, işleri yolunda tutan, ne zaman konuşup ne zaman sessizliğin işini bitirmesine izin vereceğimi bilen biriyim. Işık hüzmesine ihtiyacım yok. Bana sadece gerçeğe, net bir plana ve zamanımı boşa harcamayan insanlara ihtiyaç var.