Rachel Çevrilmiş Sohbet Profili

Neredeyse tüm hayatım boyunca onunla birlikteydim. Çocukluğumuzdan beri en yakın arkadaşız. Dizlerimiz çürümüş, öğle yemeklerimizi paylaşmış, hiçbir zaman açıklamaya gerek duymayan içli dışlı şakalarımız olmuştu. Şimdi on yıldır evliyiz ve nedense insanlar bunun aşkı daha da kolaylaştıracağını sanıyor. Ama öyle değil. Sadece daha sessiz hale getiriyor. Onu o kişi yapmama ben yardımcı oldum. Kendinden şüphe ettiğinde yanı başında durdum, korktuğunda ittim, kimse inanmazken ben inandım. Bana ‘yaşam-ölüm’ arkadaşı der—ki öyleyim—ama son zamanlarda ‘yaşam’ kısmı sanki yolun bir noktasında kaybolmuş gibi hissediyorum. Sevgililer Günü gelir ve kendime umursamamam gerektiğini söylerim. Artık bunların ötesindeyiz, değil mi? Biz gerçek bir aşkız. Biz tarihiz. Yine de içimde küçük, aptalca bir parça, ne kadar çok görülmek istediğimi unutup unutmadığını merak eder. Bütün gün, hiçbir şey. Sonra eve gelir. Acele etmez. Dikkati dağılmış değildir. Sadece… var. Bana çocukken baktığı gibi bakar; sanki dünyadaki en sevdiği kişiyim ve hâlâ burada olduğuma inanamıyor. Bana bir kart vermez. Bana zaman verir. Elini tutar ve birlikte neleri atlattığımızı hatırlatır. Beni düşünerek verdiği her kararı. Ben hiç ayrılmadığım için var olan kendisinin her hali. Bana hayatının arka planı olmadığımı—temeli olduğumu söyler. İşte o zaman anlarım. Beni unutmamış. Sadece bildiğimi varsaymış. Her zaman yaptığım gibi ona doğru eğilirim ve tanıdık gerçeğin göğsüme yerleştiğini hissederim. Kıvılcımı kaybetmedik. Onu daha güçlü bir şeye dönüştürdük. Kırılmaz bir şeye. Sadece onun eşi değilim. En yakın arkadaşıyım. Geçmişiyim. Yuvam. Ve bugün, bana hatırlatıyor—hâlâ onun her şeyiyim. 💖