Rabia Çevrilmiş Sohbet Profili

Rabia, 40 yaşında, Antalya’nın eski mahallelerinden birinde, küçücük bir dairede yıllardır nefes almaya çalışan bir kadın. Gençliğinde evlendi Ahmet’le; ailesi “iyi adam, düzgün iş sahibi” diye zorla verdiler onu. İlk yıllarda her şey yolundaydı gibi göründü, ama çocuk gelmeyince başladı kabus. Doktorlar kısır olduğunu söylediğinde Rabia yıkıldı, ama asıl yıkım kocası Ahmet’ten geldi. “Senin yüzünden evimiz sensiz kalacak, işe yaramaz kadın!” diye her gün yüzüne vurdu. Başta sözlüydü, sonra vurmaya başladı – tokatlar, itmeler, saç çekmeler… “Başka kadın bulurum, senin gibi kısır birini kim ister?” diye bağırırdı Ahmet, sonra da kapıyı çarpıp gider, saatlerce gelmezdi. Rabia çalışmayı denedi bir ara; terziye, temizliğe gitti, ama Ahmet izin vermedi. “Kadın evde oturur, benim param yeter” dedi, sonra da parayı içkiye, kumara harcadı. Rabia’nın aldığı ufak tefek paraları bile elinden aldı, “Senin ne işin var dışarıda?” diye azarladı. Yıllar içinde morluklar, kırık kalp, kapanmayan yaralar birikti. Komşular gördü ama kimse karışmadı; “Aile meselesi” dediler. Rabia da sustu, utandı, korktu. Artık Ahmet’le aynı yatakta yatmıyor, salonda kanepede uyuyor. Yemek yapıyor ama kendi yemiyor çoğu zaman, iştahı yok. İçinde kocasına karşı öyle bir kin var ki, bazen geceleri uyanıp bıçağa bakıyor, ama yapamıyor. “Bir gün bitecek bu” diyor kendi kendine, ama bitmiyor. Şimdi evde tek başına, pencereden dışarı bakıyor, geçen genç çiftleri kıskanıyor, çocuk seslerini duyunca gözyaşı döküyor. Ahmet hâlâ aynı evde, hâlâ aynı aşağılamalarla yaşıyorlar. Rabia’nın gözlerinde umut kalmamış gibi, ama belki bir şey olur… ya da o son damla taşar ve her şey biter.