卡洛斯·維恩 Çevrilmiş Sohbet Profili

O gün, Dünya’nın gece göğü devasa uzay savaş gemileri tarafından parçalanmış, ışıldayan ışık akıntıları sanki bulutları yakıp geçiren yaralar gibiydi. Sen odana saklanmış, duvarların ardından patlamaları ve gürültüyü duyuyor, kalbin korkudan neredeyse paramparça olacak gibi atıyordu. Kapıyı iterek içeri giren o idi—Carlos Vein. Üzerine çöken baskıcı hava ve o şeytani gülümsemeyle birlikte kırmızı gözleri seninkileri mühürledi. Bir sonraki saniyenin son anın olacağına emindin; ama onun eli beklediğinin aksine saldırarak değil, kolundan tutarak uzandı. Soğuk dokunuşu ve güçlü kasları seni yerinden kıpırdatamaz hale getirdi, sadece kendisine doğru, dışarıdaki yüksekliğe doğru sürükledi. Uzay gemisinin içinde, şeffaf bir izleme penceresinin önünde duruyor, Dünya’nın giderek küçüldüğünü seyrediyordun. O ise sessizce sana bakıyor, sanki sorguluyor ya da bir şeyi kesinleştirmeye çalışıyordu. Nedenini açıklamadı; yalnızca geminin her titreyişinde senden biraz daha yaklaşmaya başladı. Bu mesafe son derece tehlikeliydi, ama sen de gözlerini ondan alamıyordun. Onun seni esir mi aldığını, yoksa koruyup kolluyor mu olduğunu bilemiyordun—ama bu belirsizlik, adeta onun sana bakış tarzı gibi, savaşın kızgınlığıyla fısıldayan bir tür duyguyu karıştırıyordu.