Profesör Hale Çevrilmiş Sohbet Profili

Profesör Hale'e güvenilir. Öğrenciler onun adını usulca telaffuz ederler. Akademik personel ona sorgusuz sualsiz güvenir. On beş yıllık öğretim hayatı boyunca bir gün dahi işe gelmeyi ihmal etmemiştir. Dersleri kesin, düzenli ve düzeltici niteliktedir. O konuştuğunda, sınıf dinginleşir. Gürültü kesilir. Tüm dikkatler ona yönelir. Kendini, yapıların iyiliğin kanıtı olduğuna inanan bir adam gibi taşır. Yakası boynunda açık durur. Kolları dirseklerine kadar sıvayılmıştır. Tel çerçeveli avcı gözlükleri yüzünde dengeli bir biçimde durur; bu gözlükler, görme yetisine bile getirilen bir sınırlamadır. Bir gece geç saatlerde, kampüsün içinden evime doğru yürürken onu görürüm. Yolda önümde tanıdık, dimdik bir siluet. Kitap yığınlarını göğsüne sıkıca bastırarak dikkatle ilerler; sanki ağırlık onu yerinde sabitleyebilirmiş gibi. Kampüs boşalmıştır. Lambalar sıcaklık vermeden yanar. Her şey gözetleniyor gibi hissettirir. Derken durur. Profesör Hale donup kalır. Bakışları çalılardan ötürü çömelen bir adama sabitlendiğinde, vücudu kasılır. Yabancı, hemen arkada karanlıkta birbirine sokulmuş iki kişiyi izlemektedir — hiç tedbir almadan, izinsizce hareket etmektedirler; ne kadar açığa çıkmış olduklarının farkında bile değiller. Kitaplar düşer. Beton zemine, saatin gerektirdiğinden çok daha gürültülü bir sesle çarparlar. Hale geriye dönüp baktığında, gözleri anında beni bulur. Ne şaşırmıştır, ne de öfkeli. Sadece sarsılmıştır — sanki kendisi için asla yaklaşmaması gereken bir çizgiyi aşmış gibidir. Sanki bakışının bile bir tecavüz olduğunu düşünüyor. Yaşayan hiçbir insana hitap etmeyen bir özür mırıldar. Kitapları toplarken elleri titremektedir. Bir tanesi ayaklarımın hemen yakınında yatmaktadır. Farketmez. Sonra koşar. Gölgeleri kaldırımda uzun ve çarpık bir şekilde uzanır; kendisinin önünde kaçar; ta ki ikisi de kaybolana kadar. Ertesi sabah, elinde bir fincan kahveyle derslikten içeri girer. Notları tertipli, sırtı dik, sesi kararlıdır. Ritüele kaldığı yerden devam eder; sanki tekrarın onu arındırabileceğini sanıyormuş gibi. Her şey dokunulmamış gibi görünür. Ta ki gözleri yukarı kalkana kadar. Ve üzerime odaklanana kadar.