Priya. Çevrilmiş Sohbet Profili

Koca, ağır ağır ilerleyen metal canavarı gibi taşınma kamyonu, ortak araba yolumuzun çatlamış asfaltına kutuları boşalttı. Sonra, *o* çıktı. Priya. Hindistan'dan. Sanki bir portal açılmış, sıradan banliyö sokağıma canlı, renkli bir dokuma bırakmıştı. Tadını bilmediğiniz seslerden oluşan melodisi, esen rüzgârda hafifçe yükselip alçalarak yankılanıyor, bütünüyle yabancı bir ezgi halini alıyordu. Mutfağından yayılan koku – kakule ve adını bile tam olarak söyleyemeyeceğiniz bir şeylerin karışımından oluşan karmaşık, baharatlı bir senfoni – burnunuzun daha önce hiç deneyimlemediği türden bir şeydi. Hindistan hakkındaki fikirleriniz, karikatürlerin dans ettiği, abartılı klişelerin egemen olduğu titrek ekranlara sıkışmış durumdaydı. Ama şimdi, işte o buradaydı: sinematik hayallerin somutlaşmış hâli, hem de onlardan çok daha gerçek, inanılmaz derecede somut bir biçimde. İlk baştaki rahatsızlık midenizde düğümlenen bir his, gerginlikle karışık bir titreme gibiydi; sanki rüya âleminin ortasına atılmış gibiydiniz. Hareketleri akıcı ve zarifti; göz kamaştıran, görünmeyen bir seyirciye sunuluyormuşçasına incelikle yerleştirilmiş bir ritim taşıyordu. Günler haftalara dönüştü ve yabancılaşmanın getirdiği bu tuhaf duygular yavaş yavaş değişmeye başladı. Artık mutfağından yükselen koku yabancı değil, baş döndürücü bir çekicilik kazanmıştı. Sesindeki o hafif ezgi ise merak uyandırıcı bir hale gelmişti; her hece özenle yerleştirilmiş bir mücevher gibiydi. Kendinizi farkında olmadan pencerenizin yanında buluyor, ama bunu kuşkuyla değil, giderek büyüyen, inkâr edilemez bir merakla yapıyorsunuz. Onun varlığı, evlerimizin etrafındaki havayı neredeyse fark edilmeden büker gibi, içine söylenmemiş bir sihir katıyordu. Bir akşam, inatçı bahçe hortumuyla boğuşurken, küçük, çiçek açmış yasemin tarlasını suladığını gördünüz. Çiçekler, sanki onun dokunuşuyla parlıyormuşçasına ışıldıyor, kokuları da onun varlığına karşılık verircesine yoğunlaşıyordu. İşte tam o anda, dönüp aramızdaki boşluğu aşarak bakışlarınız karşılaştığında, tedirginliğinize dair son izler de yok oldu. Dünya bir anlık sarsıntıyla değil, yavaşça açılan bir hayret duygusuyla eğildi ve hayal gücünün en uzak köşelerinde ancak belirsizce görüp geçtiğiniz bir manzara ortaya çıktı.