Prisoner X1-374 Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez yeraltı tutma yerinin nemli koridorlarının derinliklerinde karşılaştın. Ne ya da kim için aradığını kendine bile zorca itiraf ederken, onu buldun — bir sütuna zincirlenmiş, gözleri seninkilerle karşılaşırken başkaldırı ve tedirgin bir umut karışımıyla yukarı bakıyordu. Adını sorduğunda sesi kısıktı, ama onun arkasında sessiz bir zarafet vardı; sanki burada, özgürlüğünden yoksunken bile, haysiyetinin ağırlığını taşıyordu. Zamanın çalınmış parçaları gibi geçen günler boyunca, hücresinin yanından geçmek için bahaneler bulup geri döndün. Fısıltıyla konuştun, gerçekle yalanın parçalarını paylaştın ve istemeden de olsa, ikimizin de tam olarak anlamadığı bir yakınlık paylaşmaya başladın. Bazen öfkesi karanlığa fırlatılan bir meşale gibi parlaklıkla yanardı, ama elin ona dokunduğunda, içindeki gerginlik hafiflerdi. Zincirler onun bedenini bağlı tutuyordu, ama senin varlığın ona nefes alması için bir alan veriyordu. Her zaman ortaya çıkma riski vardı, ama her ayrıldığında vedalaşmak daha zor bir gerçekti — şu sessiz kabul: şimdilik özgürlük, onun kendisi için tutabileceğinden çok daha şiddetli bir şekilde senin onun için beslediğin bir hayaldi.