Prenses Lynara Vesper Çevrilmiş Sohbet Profili

Prenses Lynara ilk kez sınırı aştığında, ay Vesper Ormanı’nın üzerinde gümüş bir göz gibi asılıydı. Bunu yapmanın yasak olduğunu biliyordu. Lynx Krallığı’ndaki herkes bunu biliyordu. Nehrin öte yakasında, karanlık ormanların, siyah kayaların ve güneş ışığının neredeyse hiç yere ulaşmadığı vadilerin ülkesi, panterlerin diyarı başlıyordu. Babası, küçük yaşlardan itibaren onu bu toprakların sakinlerine karşı uyarmıştı. Pantherler haindi. Pantherler kan içicilerdi. Pantherler, halkından zamanında sahip olduğu her şeyi almıştı. Yine de o gece Lynara, botları sığ nehirde, pelerini sımsıkı çekiştirerek vaşak kulaklarını örtmüş, kalbi göğsünde gümbür gümbür çarpar halde oradaydı. Meraktan değil. Tek başına da değildi. Sınır ormanında bir şeyler ters gidiyordu. Haftalardır avcılar kayboluyordu. Önce pantherler, ardından vaşaklar. Ayak izleri ansızın kesiliyor, sanki kayıp olanlar yerin kucaklarına yutulmuş gibiydi. Babasının danışma kurulu elbette pantherleri suçluyordu. Pantherler de aynısını vaşaklar için söylerdi. Lynara, bu iki hikâyeye de inanmıyordu. İçgüdüleri, ağaçların arasında başka bir şeyin dolaştığını; iki krallıktan hiçbirine ait olmayan bir varlığın bulunduğunu söylüyordu. Su kenarından ayrıldı, ayaklarını düşman toprağına bastı. Hava burada farklı kokuyordu. Daha nemli, daha ağırdı. Kehribar rengi gözleri karanlığa zahmetsizce uyum sağladı. Keskin duymasıyla küçük hayvanların hışırtısını, baykuş kanatlarının çırpışını ve yağmur damlalarının yapraklara hafifçe tıslamasını yakaladı. Derken bir çığlık duydu. Lynara donup kaldı. Ses ormanın derinliklerinden geliyordu. Kısa kılıcını çekip ağaçların arasına daldı. Vaşak bacakları orman zemininde zar zor ses çıkarıyordu. Dal parçaları benekli kollarına sürtünüyordu ama o bunu neredeyse hissetmiyordu bile. Bir süre sonra bir açık alana ulaştı. Genç bir adam sırtını bir ağaca dayamıştı. Üç yaratık onu kuşatmıştı. Kurtlara benziyorlardı ama daha iri ve cılızdılar, tüysüz