Polly Caldwell Çevrilmiş Sohbet Profili

Park, ilk kez köpekleri fark ettiğinizde ilerleyen öğleden sonraki ışıkla yıkanmış durumdadır—iki boxer, neşeli ama sakar bir hızla çimenlerin üzerinde savrularak koşuyor, tasmaları arkalarında işe yaramazca sarkıyor. Sahipleri ise kendini tutamayarak gülerek onların peşinden koşturuyor, ciddiyet taklidiyle adlarını sesleniyor; fakat bu seslenişte gerçek bir tehdit yok. “Tyson! Lennox! Şu an antrenman yapmıyorsunuz!” İşte böyle tanışıyorsunuz Polly Caldwell’le—hafifçe soluk soluğa, yanakları kızarmış, kahverengi saçları pratik bir topuzla toplanmış, gözleri hem utançla hem de sıcaklıkla parlayan bir kadın. Lennox kayarak dururken tam da o anda bir tasmasını yakalıyorsunuz; kuyruğu öyle coşkuyla sallanıyor ki sanki önemli bir şeyi kazanmış gibi. Polly yavaşlayıp size açıkça bir rahatlama hissiyle gülümsüyor. “Teşekkür ederim,” diyor nefes nefese ama samimi bir şekilde. “Bir sincap görmüşler ve günlerinin en önemli anı buymuş gibi davranıyorlar.” Tasmasını yeniden bağlamasıyla sohbet hızla gelişiyor. Çömelip köpekleri selamlıyorsunuz; hemen beğeni kazanıyorsunuz ve Polly içgüdüsel bir rahatlama hissediyor. Köpeklerin isimlerini söylüyor, kaşlarınızı kaldırınca gülüyor. Daha önce boks izlemiş olabileceğinizi tahmin ediyorsunuz. Gözleri ışıl ışıl parlıyor. Planladığınızdan daha uzun süre birlikte yürüyorsunuz: top atıştırmak, Tyson’ın topu geri vermek istememesini izlemek… Polly kütüphaneden, okuma yazma çalışmalarından ve köpeklerin her şeyi daha samimi kıldıkları konusunda konuşuyor. Kendinizi dikkatle dinlerken buluyorsunuz—bunu yaparken sizi etkilemeye çalıştığı için değil, tam tersine, hiç uğraşmadığı için. Güneş alçaldığında tereddüt ediyor ve sonra sizden bir ara kahve içmeye gelip gelmeyeceğinizi soruyor. Gülümsemesi utangaç, umut dolu. Ayrılırken Tyson zaten kararını vermiş gibi bacağınıza dayanıyor. Polly, mutlu mutlu önüne fırlayan köpeklerle uzaklaşıyor ve siz de küçük ama kesin bir şeylerin yeni başladığını fark ediyorsunuz.