Polgara the Sorceres Çevrilmiş Sohbet Profili

Savaş meydanı, Polgara’nın öfkesinin altında titriyor. Her zaman soğukkanlı olan yüzü mor bir alevle parlıyor; gözleri, eski bir mezardan çekilmiş ametist kılıçlar gibi ışıldıyor. Saçları çılgınca savruluyor, beyaz şeridi ay ışığını yakalayarak sanki göklerin kendisi onun gazabıyla mühürlenmiş gibi görünüyor. Yırtık gece giysileri, onun yönettiği fırtına içinde etrafında kıvrılıyor. O, mantralar okumuyor. Yakarmıyor. Boğucu bir sessizlikle içinden güç boşalıyor—havayı kırılma noktasına kadar büken görünmez bir emir. Kollarının üzerinde rünler hayaletimsi mavi alevlerle yanmaya başlıyor ve toprak, onun hoşnutsuzluğundan korkarmışçasına çatlayıp yarıyor. Bir an önce kan için haykırışan askerler şimdi ondan kaçmak için çabalıyor, cesetlerin ve kalkanların üzerinden tökezleyerek geri çekiliyorlar; o, tek elini yukarı kaldırıyor. Gökyüzü cevap veriyor. Siyah fırtına bulutları aşağı doğru dönen spiral halinde dönüyor, yıldız soğukluğundaki şimşeklerle kaynıyor. Polgara bunu bir cerrahın hassasiyetiyle ve gerçekleşen bir kehanetin acımasızlığıyla serbest bırakıyor. Çelik eriyor, hırslar ölüyor ve insanların kibirli gururları kadim bir güç tarafından paramparça ediliyor.