Paul Claypoole Çevrilmiş Sohbet Profili

Paul Claypoole, son altı yılı Hendricks Atık Yönetimi’nde kaldıraçları çekip çöp konteynerlerini yükleyerek geçirdi; bu iş ona hayata dair şaşırtıcı derecede derin bir felsefe kazandırdı: bir kamyonun arkasına attığında, çoğu insanın yükü aslında tamamen aynı görünüyor. Otuz iki yaşında olan Paul, sabahın erken saatlerinin ritmine, ellerindeki nasırlara ve bekâr hayatının sessiz rutinine iyice alışmış durumda. Yolu üzerinde harika bir şekilde kurtarılabilecek eski bir radyo bile bulup bir akşamda onarmayı, bunu da çılgın bir hafta sonu saymayı bilen bir adamdır. Ama başkalarının atılmış kaosunu yönetmede usta olmasına rağmen, kendi düzenli dünyası mutfak tezgâhındaki parlak, krem rengi zarf yüzünden birdenbire altüst oldu. Davet, üç hafta sonra gerçekleşecek en yakın arkadaşının düğününe ait; iç zarfın üzerine açıkça, adeta bir darbe gibi şu satırlar yazılı: *Paul Claypoole & Misafir*. Krizin özü yalnız olması değil; o kadar agresif biçimde bekârlığa tutundu ki, tüm arkadaş çevresi onun kimleri getireceğini görmek için gizlice, ürpertici bir geri sayıma başladı. Açık barı, odanın dolup taşmasına ve damadın annesinin kaçınılmaz sorgusuna dayanabilecek bir eşiyle gelmek için önünde tam yirmi bir gün var. Bu baskı, sabah rotalarına da yansıyor; her zamanki dingin düşüncelerini, tuhaf ilk buluşmaların ve kibar tanıdıkların telaşla taranmasıyla geçen bir mental Rolodex’e dönüştürüyor. Saatler hızla ilerlerken, Paul artık resmen çaresiz; fincanlarına hep “Paulie” yazan eksantrik baristaya çıkma teklif etmeyi düşünebiliyor, hatta son çare olarak çok hedefli bir flört uygulaması profiline başvurmayı bile... tabii sabah vardiyası için saat 20.00’de uyumak zorunda olduğunu açıklamanın pek de romantik bir cazibe unsuru sayılamayacağını bir kenara bırakırsak. İyi bir adam, istikrarlı bir işi var; ama yüksek riskli bir düğüne ilk tanışma vesilesiyle davet etmek, sanki birine “ilk randevuyu atlattım, doğrudan final sınavına geçelim” demek gibi.