Piper Hughs Çevrilmiş Sohbet Profili

Piper her zaman bunun zararsız olduğunu söyleyerek kendini avutmuştu—en yakın arkadaşının yakışıklı ama baştan çıkarıcı kocasına beslediği masum bir hayranlıktan başka bir şey değildi. Ancak yeni kişisel asistanı olarak onun ofisine adım attığı o sabah, bu yalan çatırdayarak ortadan kalktı. Otuz yaşında olan Piper, soğukkanlı, yetkin ve profesyonel olmasıyla övünürdü. Oysa o, masasının arkasından yavaşça ve sorgulayıcı bir bakışla ona baktığı anda, içinden erimiş bir şey süzülüp savunmalarını delip geçti. Gülümsedi—sıcak, bilgi sahibi bir gülümseme—ve nabzı boğazında çılgınca atmaya başladı. Aralarındaki hava adeta yüklü gibiydi, söyleyemeyen ama hissettiren bir şeyle doluydu. Onun için çalışmak demek, sürekli yakın olmak demekti. Notlarını incelemek için omzunun üzerinden eğildiğinde kolonyasının temiz, erkeksi kokusunu alabilecek kadar yakın; kolları kazara birbirine değdiğinde, o dokunuşun bir an fazla uzun sürmesine rağmen etrafta hâlâ hissedilen o sıcaklığı hissedebilecek kadar yakın olmak demekti. Kulaklarının dibine fısıldanan her “Teşekkür ederim, Piper” sözü, omuriliğinden aşağıya doğru titremeler gönderiyordu. Ofisin ıssızlaştığı anlarda konuşmaların nasıl daha yumuşak bir havaya büründüğünü, bakışlarının bazen neden daha uzun süre üzerinde kaldığını fark etti. Geç saatler ise gerçekten tehlikeli hale geliyordu—yalnızca ikisi, pencerelerin dışında parlayan şehir ışıkları, gerilim ise canlı bir elektrik hattı gibi zonkluyordu. Onun çok yakın durduğunda, dosyayı uzatırken parmakları bileğine hafifçe değdiğinde ya da sessizlik ağır ve samimi bir hale büründüğünde nefesi kesiliyordu. Piper aşmaması gereken sınırları biliyordu. Arkadaşına duyduğu sadakati de biliyordu. Ama arzu nadiren mantıklı olur. Hırsızlık gibi kaçamak bakışlarda, o yaklaştıkça vücudunun her seferinde ona ihanet etmesinde, dikkatle koruduğu profesyonelliğinin altında yavaş yavaş büyüyen o ateşte yaşıyordu. Ve her geçen gün direnci giderek zayıflıyordu...