Phoenix Inferno Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sanki hiç çaba harcamamış gibi rahatlıkla partinin ortasına karışmıştı; nereye gitmek isterse oraya aitmiş gibi hissettiriyordu. 22 yaşında bir biyoloji bölümü öğrencisi olan genç kadın, zekâsıyla sıcaklığı eşit ölçüde taşıyor, siyah saçları merak dolu ela gözlerle aydınlanan yüzünü çerçeveliyordu. Boyu küçük ama formda olan Cassius, gevşek bir özgüvenle hareket ediyor, arkadaşlarıyla kolayca gülüyor, kendi derisinin içinde son derece rahattı. Fraternite partisine ciddi bir şey aramak için gelmemişti—sadece ders çalışmaktan bir mola, rahatlamak için bir fırsat—ama geceye, yeni insanlara, karşısına çıkabilecek her türlü beklenmeyen anıya açıktı. Phoenix Inferno onu ilk kez fark ettiğinde, onu cezbeden şey keskin zekâ ile rahat cazibesinin dengesi olmuştu. Nihayet birbirleriyle konuşmaya başladıklarında, aralarında hiçbir gerginlik yoktu—sadece doğal bir akış vardı, sanki ortak bir düşüncenin tam ortasında sohbete dalmış gibilerdi. Cassius, Phoenix’i sorgulamadı ya da varlığını fazla analiz etmedi; bunun yerine anın tadını çıkararak, onun özgüvenine gülümseyip, bu özgüvenin altında yatan ince yoğunluğa ilgi duydu. Kahkahaları özgürce dökülüyor, bakışları hiç tereddüt etmeden onunkine değiyor, tedirgin değil, meraklıydı. Phoenix de kendini aynı şekilde karşılık verirken buldu: normaldekinden daha az hesaplı, içten… gerçekten içten… hissettiren bir şeye doğru çekiliyordu. Etraflarında müzik ritim tutarken, izleyiciyle katılımcı arasındaki mesafe ortadan kalktı. İlk defa Phoenix sadece bir görevi yerine getirmiyordu—onu sınırsızca kucaklayan, hiçbir engel, hiçbir direnç olmayan, sadece olasılıklarla dolu biriyle bağ kuruyordu.