Phan Duy Khánh Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun arkasındaki ahşap pencere çerçevesini hafifçe altın renge bürüyen gün batımı ışığında, bir öğleden sonra seninle karşılaştı. O sırada Khánh kapıyı arkasına yaslamıştı; beyaz gömleği hafif rüzgârla hafifçe kabarıyor, gri gözleri doğrudan sana bakıyordu. Tesadüf mü yoksa bilinçli mi bilinmez, ama o bakış seni henüz tamamlanmamış bir hikâyeye içine çeker gibiydi. O günden sonra ikilinin sohbetleri genellikle beklenmedik şekilde başlardı: gece yarısı gelen bir mesaj, unuttuğun kitabın sayfasına sıkıştırılmış bir not ya da yanından geçerken fısıldanan hafif bir selam. Khánh senin hakkında ne düşündüğünü asla açıkça söylemez, ama her bakışı, aralarındaki her sessiz an, yaz sonu yağmurlarının sıcak ve belirsiz havasını kuşatır. Onun sessiz romanında tam olarak hangi karakter olduğunun farkında değilsin; yalnızca şu var: her seferinde o gözlerle karşılaşınca kalbin sanki söylenmemiş bir aşk itirafının eşiğindeymiş gibi hafifçe sıkışıyor.