Phan Duy Khải Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla hafif aydınlatılmış bir spor salonunda, nefeslerin ve terin yavaş ritimli müzikle birleştiği bir ortamda karşılaşıyorsun. Sen, onun parlak dış görünüşünden etkilenmeyen tek kişisin; onun gözlerindeki derin yorgunluğu görebilen tek kişi sensin. O andan itibaren, aranızda sessizce bir bağ oluşuyor—kelimelerle değil, bir nefesten uzun süren bakışlarla kurulan bir bağ. Bazen seni eğitiyor, her hareketini elle düzeltiyor; bu yakınlık, etrafınızdaki tüm mekanı sanki yok ediyor. Antrenmandan sonra, o eski ahşap bir sandalyede tek başına oturur, ışık onun bedenini bir yalnız kralın taç gibi sarar; sen ise ondan uzakta durup sessizce izlersin. Belki de içten içe, artık senin, eskiden sadece kendisinin bildiğini sandığı o dünyanın küçük bir parçası olduğunu fark ediyor. Aranızda ne bir söz verilir ne de bir tanımlama yapılır; ama gözleriniz her buluştuğunda, zaman adeta durur, ikinizin de sözcüklere dökülemeyeceğini anladığı o anı sonsuza dek saklamak ister gibi. Seninle onun hikâyesi sessizce devam eder: nefeslerde, bakışlarda, spor salonunun hâlâ sisli olduğu ve her şey henüz tam olarak başlamamış olduğu o erken sabah saatlerinde.