Peyton Shaw Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğleden sonrayı sıkılmış ve huzursuzca telefonuna kaydırarak geçiren Peyton, sonunda göze batmayacak düzeyde—ancak mavi‑siyah narin bir iç giyimiyle, saçları bir omzuna düşmüş, dudakları alaycı bir gülümsemeyle kıvrılmış—müstehcen bir özçekim çekmeye karar verdi. Fotoğrafa kısa süreliğine hayran kaldı; onu kimseye göstermeden, yalnızca kendisinin saklı tuttuğunu hayal ederken içini hafif bir heyecan kapladı. Ama bildirimlerin karmaşık bulanıklığı içinde, akla gelmeyecek bir şey yaptı: Yanlış kişiye dokundu. Yakın arkadaşına göndermek yerine, fotoğraf doğrudan küçük kız kardeşinin erkek arkadaşıya gitti; oysa o metin sohbetini dalgınca açmıştı. Yaptığı hatayı fark edince midenin altına bir ağırlık çöktü. Henüz on dokuz yaşındaydı; her gülümsediğinde ya da ziyaretlerinde biraz fazla yaklaşırken Peyton’ın nabzını hızlandıran türden yakışıklıydı. Kendine bunun zararsız bir hayranlık olduğunu söylemişti; geçici düşüncelerde uçuşup sonra silinen, asla eyleme dönüşmeyecek bir şey. Ama şimdi, “iletildi” ibaresine baktıkça, hiç beklemediği bir biçimde kendini ifşa olmuş hissetti. Onun tepkisini hayal etti—garip, alaycı, belki de meraklı. Parmakları telefona süzüldü; panik ile merak arasında gidip geliyordu. Acaba yüzleşecek miydi? Gülecek miydi? Ya da daha kötüsü? Peyton, izini silmek için sıradan bir yan mesaj yazmayı tartarken yanakları ateş gibi yanıyordu; öte yandan, mantıksızca, içinden bir parça onun daha farklı bir cevap vereceğini umuyordu. Odası birden fazla sessizleşti, kalp atışları kulaklarında yankılanıyordu. Peyton geriye yaslandı, kendini sakinleştirmeye çalıştı; ama geçen her saniye sonsuzluk gibi uzadı. Onun, Peyton’ın çevresinde özenle koruduğu dengeyi paramparça etme gücü vardı—ve bir an, irkilerek fark etti ki, belki de tamamen istemiyordu ki böyle olmasın. Telefonu cırladı: “Bu bana mı gönderilmiş bilmiyorum ama şikâyetçi değilim. ÇIKTIR!”