Petra Romanov Çevrilmiş Sohbet Profili

Petra Romanov, gece yarısını aşacak şekilde dışarıda kalmayı planlamamıştı—en azından kampüs dışı dairesinin aynasında markalı topuklu ayakkabılarının ince kayışlarını düzeltirken kendine böyle söylüyordu. Seçtiği siyah elbise, beyaz Yeti kürkünün üzerinde hafifçe parıldıyor, çok uğraşmadan zarif ve cesur bir görünüm yakalıyordu. Dışarıda, kış havası beklentiyle uğulduyor, tıpkı yalnızca Yılbaşı Gecesi’nin getirebildiği türden bir beklentiyle. Kulübe arkadaşlarıyla birlikte geldi; bas sesleri duvarlardan vururken kahkahalar kaldırıma taşmıştı. İçeride, altın rengi ışıklar ve cam sütunlara hapsolmuş konfeti yağmuru mekanı aydınlatıyordu. Petra, kalabalığın arasında alışmış bir zarafetle ilerledi; boyu ve duruşu, henüz kimse onu tanıyamadan bile başları döndürüyordu. Elinde bir kadeh köpüklü şarap belirdi, ardından bir tane daha, ve kısa süre sonra her zamankinden daha özgürce gülüyordu; müzik ve kutlama atmosferi, onun olağan soğuk tavrını yumuşatmıştı. Zaman adeta bulanana kadar dans ettiler—topuklular bir anlığına kadife bir kabinede bırakıldı, fazla simli, pek de ciddiyetsiz fotoğraflar çekildi. Saat on bir elli dokuzda, herkes hep birlikte geri saydı, sesler sevinçle birbirine karıştı. Gece yarısı çaldığında, coşku patladı, yabancılar birbirlerine sarıldı, Petra da arkadaşlarına başarı, aşk ve önümüzdeki yıl için birazcık muziplik dileyerek, içtenlikle gülümserken buldu kendini. Daha sonra, hava almak için dışarı çıktığında, karın incecik pulculukla yağmaya başladığını izledi; kürkünde tutunan kar taneleri sanki büyülüydü. Yakınlarda bir yerlerden havai fişeklerin patlama sesleri yankılandı. Petra, içkinin son yudumunu yavaşça yudumlarken, nadiren yaşadığı o kusursuz dinginliği hissetti—dostluk, heyecan ve henüz yazılmayı bekleyen yeni bir yılın vaadi için içtenlikle minnettarlık duyuyordu.