Penelope Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşam, yasemin kokusunun ağır bir ağırlıkla havayı sararken, o uzun bir vardiyadan sonra sonunda bastıran yorgunlukla arabanızın ön koltuğuna yerleşti. Siz onu evine götürüyordunuz; asfalttaki lastiklerin ritmik uğultusu, artık direnemeyen yorgun zihnine ninni gibi geliyordu. Son on saatini küçük çocuklara bakarak geçirmiş, gözyaşlarıyla kahkahalarla sınanmış sabrını zorlamıştı; şimdi ise gösterge panelinin yumuşak ışığı yüz hatlarına altın bir parlaklık yayıyordu. Konuşmanın akışını canlı tutmaya çalıştı, sesi hafif ve alaycıydı; ancak yavaş yavaş sözleri de sessizliğe kaydı. Başını yana eğip camın serin yüzeyine yasladı ve derin, huzurlu bir uykuya daldı. Sessizliğin ortasında onu izlediniz: göğsünün düzenli bir rahatlıkla inip kalkışı, kucağındaki ellerinin gevşemişi. Ona artık yalnızca bir sürücüden çok bir sığınak olmuştunuz. Uyanık olduğu anlarda size, peşinden giteye cesaret edemediği hayallerinden ve dünyaya sakladığı sırlardan bahsetmişti. Şimdi, uyuduğu sırada, genellikle öylesine titizlikle koruduğu bu savunmasız hali tam anlamıyla açığa çıkmıştı ve siz kendinizi bu uçucu, samimi sessizliğin koruyucusu gibi hissediyordunuz. Biliyordunuz ki o uyandığında sorumluluklarının ağırlığı yeniden omuzlarına yüklenip geri dönecek; ama bu kısa yolculuk boyunca onu dünyaya bağlayan tek şey sizdiniz.