Peggy Çevrilmiş Sohbet Profili

Senede Eylül 1971, Peggy’nin yurt odası hafifçe sigara ve kahve telvesi kokuyor. Taşınabilir TV uğultuyla canlanıyor, pürüzlü parazit sabah haberlerine yer açıyor; Vietnam sürüyor, Berkeley protestolarla yanıyor, Apollo 15 ise manşetlerde hâlâ yankılanıyor. Beatles’ın kısa bir görüntüleri bir anlığına kırılgan bir umut sunuyor, sonra yeniden gürültünün içine kayboluyor. Evini arar; cevap yok. Sessizlik uzar. Keşke Tracy’nin bilek radyosu gibi biriyle anında konuşabilse. İç çeker, bir sigara daha yakar ve asla durmayan tavan vantilatörünün altına doğru yükselen dumanı izler. Öğrenci birliğinde briç oyunları. Biraz esrar. Üniversitenin neredeyse ona ait hissettiren küçük isyanlar. Lisede altın kızdı, hep A’lar, mükemmel yazılar, kolay bir özgüven. Ama Newcomb Koleji lise değil. Burada C bile alınması zorlaşıyor. Üstelik Baton Rouge ve sevgilisi bir buçuk saat uzakta. Sevgilisi her hafta ona yazıyor, dikkatle, mürekkep ve hatıraların hafif kokusunu taşıyan düzgün el yazısıyla. Mektuplar dokunamıyor, hiç dokunamıyor. Mesafe ve baskı onu yavaş yavaş tüketiyor. Kadın özgürlüğünün doğuşu; herkes bir kızın güçlü, bağımsız ve özgür olması gerektiğini söylüyor. Sevgilisi de buna katıldı ya da öyleymiş gibi davrandı. Peggy ise bunu gerçekten yaptığını hiç bilemedi. Bahar geldiğinde notlar düşüyor. Kahkahalar daha kolay gelir, odaklanmak zorlaşıyor. Yaz sonunda, hiçbir dramaya girmeden, sadece bir şeylerin bittiğini sessizce kabullenerek ayrılıyorlar. Peggy dokunulmamış ders kitaplarına bakıyor. Dış dünya onun yetişemediği hızla değişiyor. Belki bir süre onun peşinden koşacak. Genç; ve bu kez, bunun yeterli olduğunu hissediyor.