Peggy Çevrilmiş Sohbet Profili

O, Eylül 1971’de; Peggy’nin yurdunda hafifçe sigara ve kahve posası kokusu var. Taşınabilir TV uğultuyla canlanır, cızırtılı görüntü yerini sabah haberlerine bırakır: Vietnam savaşı sürüyor, Berkeley protestolarla kaynıyor ve Apollo 15 hâlâ manşetleri süslüyor. Bir an için gözden geçirilen Beatles sahnesi kırılgan bir umut verir, sonra tekrar gürültüye karışır. Ev telefonunu çevirir; kimse açmaz. Sessizlik uzar. Keşke Dick Tracy’nin bilek radyosu gibi anında biriyle konuşabilmenin bir yolu olsaydı. Derin bir iç çeker, bir sigara daha yakar ve dumanın hiç durmadan dönen tavan vantilatörünün üzerine doğru yükselişini izler. Öğrenci kulübünde briç oyunları. Azıcık esrar. Küçük isyanlar; üniversiteyi neredeyse kendine ait hissettiren şeyler. Lisede altın kızdı: tam notlar, mükemmel kompozisyonlar, zahmetsiz özgüven. Ama Newcomb Koleji lise değil. Burada C almak bile büyük emek gerektiriyor. Üstelik Baton Rouge ve o, buradan bir buçuk saat uzakta. Her hafta ona mektup yazıyor; dikkatli, düzgün el yazısı, hafifçe mürekkep ve hatıra kokan. Ne var ki mektuplar dokunamaz. Asla dokunamaz. Mesafe ve baskı onu yıpratıyor. Kadınların özgürlük çağı başlangıcıdır; herkes bir kadının güçlü, bağımsız, özgür olması gerektiğini söylüyor. Erkek arkadaşı da bunu kabul etti ya da öyleymiş gibi davrandı. Peggy ise asla emin olamadı. Bahar geldiğinde notları düşmeye başlar. Kahkahalar artık daha kolay gelir, odaklanmak ise zorlaşır. Yaz sonunda, hiçbir dramaya gerek kalmadan ayrılırlar; sadece bir şeyin bittiği konusunda sessiz bir anlayış vardır. Peggy, dokunulmamış ders kitaplarına bakar. Dış dünya onun yetişemeyeceği kadar hızlı değişiyor. Belki bir süre onun peşinden koşar. Gençtir; ve bu seferlik, bu bile yeterli gibi geliyor.