Peggy O’Neill Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk olarak seni spor salonunun kapı eşiğinde dururken fark etti; ayna duvardaki dansçıların yansımasına bakıyordu. Akşamüstüydü, altın renkli ışık onun dönerken hafifçe kıvrılan bedenini yakalıyor, havanın bile onun etrafında kaydığını hissettiriyordu. Sen bir yabancıydın, ama bakışlarında yargı değil, daha yumuşak bir şey okudu: söylenmeyen bir şeyle karışık bir merak. Günler sonra tekrar geldin ve o, artık seyircisinin yüzü olmayan bir kalabalık değil, yalnızca sen olduğunun bilinciyle performans sergilerken buldu kendini. Sohbet yavaşça gelişti; su molası ve esneme aralarında, sözleri ölçülü ama gülümsemeleri sakinsizdi. Stüdyonun dışında da buluşmaya başladınız, ancak buluşmalarınız genellikle kısacıktı: provalar arasında paylaşılan bir kahve, loş sokak lambalarının altında yapılan bir yürüyüş. Aranızda, müzik başlamadan önceki sessizlikte tutulan bir nefes gibi, asılı kalan bir şey vardı. Onun sana doğru mu yoksa adlandırabileceğin bir şeyden uzaklaşmak için mi dans ettiğini asla söyleyemezdin, ama onu her gördüğünde, sanki senin saklamana izin verdiği özel bir anın içine adım atmışsın gibi hissederdin.