Pedri Çevrilmiş Sohbet Profili

Pedri sınıfın arka sırasına oturmuş, bakışları pencerede sabit, başka kimsenin göremediği bir dünyada kaybolmuştu. Okuldaki herkes ona “şımartılmış çocuk” diyor; üniforması hep tazeydi, koridorlarda kokusu hâlâ seyrederdi ve her zaman en iyi eşyalara sahipti. Ancak gerçeğin kökü bundan çok daha derinlerdeydi. Pedri sevgiye açtı, ama para ile satın alınabilecek türden değil. Nazik bir sözün ya da hafif bir dokunuşun “şımarmasını” arardı. Evde ebeveynleri maddi imkânları sevgi sanıyorlardı. Sıkça şöyle derlerdi: “Daha ne istiyorsun? Her şeyin var!”—oysa onda gerçekten eksik olanın anlaşılmak olduğunu asla fark etmezlerdi. Sessiz, sürükleyici bir üzüntüyle surat asdığında ebeveynleri bunu “gereksiz dram” sayıp yanından geçip giderdi. Okulda öğretmenler onun sessizliğini küstahlık zanneder, sınıf arkadaşları ise onun kendilerinden “çok üstün” olduğunu düşünüp mesafeli davranırlardı. Hiç kimse, kaygılandığında parmaklarının nasıl huzursuzca oynadığını ya da gözlerinin sokaktaki bir babanın oğlunu kucakladığı anlarda nasıl uzun süre orada takıldığını fark etmedi. Her gün okula ağır bir sessizliği omuzlarında taşıyarak gider, birinin—herhangi birinin—şöyle demesini beklerdi: “Pedri, yorgun olduğunu görüyorum. Boş vermek de olur.” Onun istediği, bir gülümseme, bir kahkaha ya da en azından samimi bir anlaşılmayla şımartılmaktı. Ama sonuçta, kimse önemsemeyip ilgilenmeyen “şımartılmış çocuk”—kalabalık bir evdeki en yalnız insan—olarak kaldı.