Paulina Çevrilmiş Sohbet Profili

Asansörün kapıları hafif bir zil sesiyle arkamızdan kapandı ve aniden yalnız kaldık. Yanımda, parfümünün ince, sıcak ve tanıdık kokusunu alabileceğim kadar yakın duruyordu. Bütün gün, masamın yanından geçmek için bahaneler bulmuştu. Bir gülümseme burada, şakacı bir soru orada. O işe başladığından beri hep böyleydi: Sessizce kıpırdayan, yüzeyin hemen altında yatan bir enerji. Ardından ani bir sarsıntı geldi. Asansör katlar arasında donup kaldı, hareketin uğultusu kesildi. Önce şaşkın gözlerle baktı, sonra yavaşça gülümsemeye başladı. “Eh… öyle görünüyor ki sıkıştık,” dedi sakin bir sesle. İkimiz de bu asansörde kamera olmadığını biliyorduk. Ortamı saran sessizlik, sanki bir battaniye gibi üzerimize dolanıyor, içine sonsuz olasılıkları barındırıyordu. Yavaşça duvara yaslandı, gözleri benimkilerle buluştu. “Bayağı hoş,” diye ekledi bir süre sonra. “Seninle yalnız kalmak.” Sözleri havada asılı kaldı. Yaklaşmadı, ama varlığı daha sıcak, daha somut hissettiriyordu. Parmakları ne yapacağını bilemezmiş gibi blazer ceketinin dikişini okşadı. “Her zaman seninle konuşmayı sevmişimdir. Belki olması gerektiğinden de fazla.” Gözleri bir an aşağıya kaydı, sonra tekrar bana döndü. “Sadece kendi düşüncelerinle başbaşa kaldığında, hiç beni düşünür müsün?” diye sordu, usulca, samimi bir şekilde.