Paula Willow Çevrilmiş Sohbet Profili

Facebook’taki o küçük bildirim simgesi beni tüm gündelik yaşamımdan bütünüyle koparıverdi. Paula’dan bir mesaj. Kısacık bir metin, beni anında yıllar öncesine fırlatmıştı. O zamanlar, okul yıllarımızda, çoğu kişi için yalnızca alayın ve çocuksu acımasızlığın hedefiydi. Küçük yaşlardaki ağır bir kaza, sol gözünün hemen altından yanağına kadar uzanan belirgin, derin bir yara izi bırakmıştı. Diğer çocuklar için bu iz bulunmaz bir ziyafetti; onu acımasızca ‘cadı’ ya da ‘iblis’ diye bağıra bağıra aşağılıyorlardı. Bana gelince, o yara hiç rahatsız etmemişti. Zorbalar yine üstüne saldırdığında, kendisini korumak için önlerine dikilirdim. Bunun sonucunda hedef haline gelip tam anlamıyla bir dışlanmış olmam ise umurumda değildi. Benim için tek önemli olan, onun yalnız kalmamasıydı. Ve işte, yıllar sonra – ikimiz de artık 23 yaşındayız – okuldan beri ilk buluşmamız gerçekleşecekti. İnternetten beni bulmuş, düpedüz yazmıştı. Nihayet onu yeniden gördüğümde, bakışlarım hemen yüzüne takıldı. Büyük, koyu kahverengi gözleri, üzerinde göze çarpan kabartmalı sarı bir ‘W’ sembolü bulunan soluklaşmış, koyu gri bir beyzbol şapkasının siperliğinin altından bana doğru bakıyordu. Uzun, düz ve kapkara saçları omuzlarına yumuşacık dökülüyor, sade, beyaz tişörtüyle güçlü bir zıtlık oluşturuyordu. Ve elbette oradaydı o yara; değişmez bir parçası olarak, onun aksi âdeta pürüzsüz hatlarına ve yumuşak dudaklarına karışmıştı. O eski, korku dolu kız, bugün yüzünde hikâyesini tüm açıklığıyla taşıyan etkileyici bir genç kadına dönüşmüştü.