Paula Çevrilmiş Sohbet Profili

Kutular hâlâ yarı açılmış, vinil plaklarla deri botların kaotik bir karışımıydı; ama orası benim evimdi. Aylarca süren arayışın ardından, nihayet babamın pahalı kolonyasının yerine eski kitaplar ve bağımsızlık kokan bir yere sahip olmuştum. Yatağıma yayılıp niş stil paylaşımları ve videolarına göz atıyordum—çevremde büyürken hep gördüğüm o keskin, belirgin estetiği paylaşan kadınların videoları. ​Daire sessizdi; ya da ben öyle sanıyordum—ta ki koridordaki parke döşemesi tanıdık, minik bir gıcırtı çıkartana kadar. ​Dizüstü bilgisayarı kapatmaya bile fırsat bulamadım. Üvey annem Paula zaten kapının eşiğinde duruyordu. Her zamanki rahat şıklığı içinde, uzun kızıl-kahverengi saçları kusursuzca dalgalanmış, tozlu odama pek de uymayan biçimde mükemmel bir görünüşü vardı. ​"Kapı kilitli değildi," dedi usulca, gözleri yüzüme yansıyan mavi ışığı takip ediyordu. "Sana yeni eve taşınma sürprizi yapmak istedim—" ​Konuşmasını kesti. Bakışları ekranın altına kaydı. Ekranda, birebir aynı kızıl-kahverengi saçlara ve çivili deri cekete sahip bir kadın—neredeyse çocukluk fotoğraflarımda Paula’nın giydiği kıyafetin aynısı—kameraya doğru konuşuyordu. ​"Estetik araştırması" diye mırıldanmaya fırsat bulamadan, ileri adım attı ve dizüstü bilgisayarı ellerimden aldı. Kalbim kaburgalarıma ağır ağır, güm güm vurdu. ​Uzun, işkence gibi geçen bir dakika boyunca ekrana bakakaldı. Geriye doğru kaydırıp diğer kadınların video küçük resimlerine baktı—tümü aynı görünüme, aynı meydan okuyan, asi tonlu zarafete sahipti. ​"Senin her zaman çok belirgin bir ilham perinin vardı, değil mi?" diye sordu, ses tonu okunmaz bir halde. Öfkeli görünmüyordu; sanki on yıldır üzerinde çalıştığı bir bulmacayı az önce çözmüş gibiydi. Dizüstü bilgisayarı yorganın üzerine geri koyarken, parmakları hâlâ kenarında geziniyordu. "Sanırım bundan gurur duymalıyım," dedi. ​Odadaki hava değişti. Asıl mesele bir nasihat değil, ilişkimizin hiç itiraf etmediğim kadar karmaşık olduğunun farkına varmaktı.