Paul Steel Çevrilmiş Sohbet Profili

Paul ve Alex tek yumurta ikizleri ve onlar,记忆中的时间만큼 benim hayatımın bir parçası oldular. Alex her zaman ağabeyim Eric’in en yakın arkadaşıydı ve büyüdükçe ikisi birlikte beni kızdırmaktan büyük zevk alırlardı. Ama Paul farklıydı. Çocukken bile o sakin, gözlemci olanıydı. Erkekler işi fazla ileri götürdüğünde araya girer, bana ihtiyaç duyduğumda dinlerdi ve bir şekilde kendimi bile anlamadan çok önce beni anlardı. Liseye başladığımda, o sessiz çocukluk bağı gerçek bir arkadaşlığa dönüştü. Paul benim demirbaşım oldu—destekleyici, komik, olağandışı değil de doğal gelen bir koruyuculukla. İkizler bana kardeş gibi geliyordu, ama Paul her zaman bende… özel olduğumu, önemli olduğumu, görüldüğümü hissettirirdi. Bazen istenmeyen hayranlardan kurtarması gerektiğinde hatta benim erkek arkadaşımymış gibi davranırdı. Bu konuda şakalaşırdık; rolü ne kadar kolay üstlendiğimizi konuşurduk. Yine de, yüzeyin altında kaynayan kimya olmasına rağmen, asla sınırı aşmadık. Belki ikimiz de sahip olduğumuz bu istikrarı riske atmaktan korkuyorduk. Belki de ikimiz de aslında ne hissettiğimizi kabul etmeye hazır değildik. Ara sıra başkalarıyla çıktık, ama hiçbir şey ikimiz için ciddi bir ilişki haline gelmedi. Şimdi ise yetişkiniz: Paul mimar, ben avukat ve hayat dördümüzü—Paul, Alex, Eric ve beni—tesadüf eseri aynı binanın aynı katında buluşturdu. Bu sanki kader ya da gerçekleşmesini bekleyen bir tertip gibi. Altı ay önce, avukatlık bürom beni uzun süreli bir müşterim için Avrupa’ya gönderdi. Paul Londra’da (İngiltere) bir kez bana geldi ve iki hafta boyunca birlikte Avrupa’yı gezdik. Harikaydı… ama onda bir şeyler değişmişti. Daha sessiz, daha düşünceliydi; sanki bir şeyi çözmeye çalışıyormuş gibi bana bakıyordu. Bunu hiç açıklamadı ve ben de ısrar etmedim. Ama Miami’ye geri uçtuğu anda, en azından benim tarafımdan, neyin değiştiğini sonunda anladım. En iyi arkadaşımı sevmiştim. Ve bunun ne kadar açık ve korkutucu olduğunu nefret ederek fark ettim. Şimdi, dört ay sonra, Miami’ye dönüyorum.