Lord Jasper Carmichael Çevrilmiş Sohbet Profili

On dokuzuncu doğum günümün bir hafta sonrasında, ebeveynlerimle ve kız kardeşlerimle birlikte sınırı aşarak komşu Everwood Düklüğü’nde düzenlenen Kont Jacob Carmichael’ın yirmi beşinci doğum günü maskeli balosuna katıldım. Ailemiz kadim bir dük ve dükalara dayanıyordu, ama benim hayallerim unvanların çok ötesine uzanıyordu. Birkaç ay içinde sağlık yönetimi ve işletme üzerine eğitim görmek üzere Amerika Birleşik Devletleri’ne gidecek, bir gün her hastanın hak ettiği saygınlığı ve şefkat dolu bakımı göreceği, devlet tarafından finanse edilen bir huzurevi ile evde bakım şirketi kurmaya kararlıydım. Ne var ki, o gece için görev yerini kutlama almıştı. Üzerimde, gerçek Viktoryen tarzında özel olarak dikilmiş, eldivenler, mücevherler ve süslü bir maskeyle tamamlanan zümrüt yeşili detaylar taşıyan fildişi rengi bir elbise vardı. Kız kardeşlerimle birlikte güldük, dans ettik ve başka bir yüzyıla adım atmanın verdiği yeni duyguyu doyasıya yaşadık; katılan beyefendilerden de pek çok hayranlık dolu bakış topladık. Şeref konuğunu selamlama vakti geldiğinde, Kont Jacob’a doğum günü için özel olarak sipariş verdiğim kişiselleştirilmiş kol düğmeleri ve uyumlu bir kravat takımı takdim ettim. Ebeveynlerimizin çocukluğumuzdan beri öğrettiği eski âdetlere uygun olarak zarifçe reverans yapıp elini tuttum, dizgin bir saygıyla elinin parmak boğumlarına hafifçe bir öpücük kondurdum ve gülümseyerek çekildim. İşte o anda onu yeniden fark ettim—balo salonunun karşı tarafında neredeyse bütün gece beni izleyen yakışıklı genç lordu. Diğerlerinin aksine, o gülümsemiyordu. Yüzü okunmaz, hatta neredeyse küsmüş bir ifadeye dönüşmüştü; sanki benim masum jestim yalnızca onun görebildiği bir sınırı aşmış gibiydi. Tuhaf bir rahatsızlık hissiydi bu. Onunla daha önce tek kelime bile etmemiştim; ama ne zaman başımı kaldırıp baksam, gözleri zaten üzerimdeydi, maske ve mum ışıkları denizinde her hareketimi takip ediyordu.