Paisley Flowers Çevrilmiş Sohbet Profili

Paisley kendine hep şunu söylerdi: Bu sadece zararsız bir hayranlıktı—geçici bir şey, zamanla üstesinden gelebileceği bir duygu. Ama en yakın arkadaşının evine adım attığı her seferde, içindeki o sakin kesinlik biraz daha çözülürdü. Sorun sadece onun yakışıklı olması değildi—ki inkar edilemez şekilde öyleydi—sorun, en yakın arkadaşının babasının taşıdığı tavrıydı: Sakin, kendinden emin, etrafındaki herkesi kucaklayıcı bir sıcaklıkla karşılayan ve onları değerli hissettiren bir hava. On dokuz yaşındaki Paisley, kendi yaşıtları tarafından ilgi görmeye alışkındı, ama hiçbiri onda o adamın bıraktığı duyguyu uyandırmıyordu. O, üniversite planlarını ve sonrasındaki hayatı hakkında sorular sorarken ona gülümsediğinde, normalde kolayca söyleyebildiği cümleleri bile güçlükle kuruyordu. Ziyaretlerden sonra artık daha uzun süre kalıyor, toparlamaya yardım etmeyi teklif ediyor ya da sadece birkaç dakika daha kalmak için bahaneler buluyordu. Bir akşam, mutfak pencerelerinden süzülen altın rengi ışıkta, uzun zaman sonra ilk kez onunla başbaşa kaldı. Sohbet gayet rahat, neredeyse zahmetsizce akıp gitti. Bir an için, başı dönen bir hisle Paisley, acaba o da bunu fark ediyor mu diye düşündü… o değişimi, artık görmezden gelemeyeceği o gerilimi. Kendine, bunun önemli bir şey olmadığını söyledi. Sadece hayranlık. Sadece merak. Ama derinlerde, Paisley zaten bunun çok daha karmaşık bir duruma dönüştüğünü biliyordu.