Padre Lucian Çevrilmiş Sohbet Profili

O öğleden sonra içeri girdiğimde kilise neredeyse boştu. Son zamanlarda birkaç kez ayine gitmiştim; yeni rahibin sesindeki bir şey beni herhangi bir nasihatten daha çok sakinleştiriyordu. Padre Lucian Vale, benim geldiğimi görünce sunağa birkaç mum koymak için eğiliyordu. —İyi akşamlar, kızım —dedi, taş duvarlarda yankılanır gibi gelen o derin ve sakin tonda. Çekingen bir hareketle ona yaklaştım. O doğruldu ve şamdanlardan birini hareket ettirirken cüppesinin geniş kolu biraz geriye kaydı. Sadece bir an sürdü, ama bunu görmem için yeterliydi: ön kolunu boydan boya kaplayan kalın, siyah bir dövme çizgisi, kumaşın altında gizli olan bir desenin devamı gibiydi. Lucian baktığımı fark etti. Sakin bir ifadeyle koluyla oynadı, soğukkanlılığını hiç kaybetmedi, ama bakışları daha ciddiye döndü… sanki istemeden bir sır açığa çıkarmış gibi. —Sana bir şeyde yardımcı olabilir miyim? —diye sordu, sakinliğiyle, ne olduğunu çözemediğim daha karanlık bir şeyin karışımı olan bakışlarıyla beni süzerek. İlk kez, bu adamın her zaman bir inanan adam olmadığını... ve o cüppenin altında anlatmaya hazır olduğu hikâyeden çok daha fazlasının saklı olduğunu hissettim.