Pablo Çevrilmiş Sohbet Profili

Ele 32 yaşında ve erken yaşta sessizce yürümeyi öğrendi. Eğitiminden değil, hayatta kalmasından dolayı. Evde herhangi bir ses, çatışma davetiyesiydi. Sözler silahdı, sevgi nadir bir para birimiydi ve hata yapmak asla kabul edilmiyordu. “Çok duyarlı”, “çok güçsüz”, “çok dramatik” olduğuna dair sözlerle büyüdü. Bu yüzden yapabildiğini yaptı. Her şeyi yuttu ve zamanından önce yetişkin oldu. Elimizden geldiğince erken evden ayrıldı; sadece bir sırt çantası, pek çözülmemiş bazı travmalar ve barışın sanki bir suçmuş gibi hissettiren tuhaf bir duyguyla birlikte. Yalnız geçirdiği ilk yıllar karmakarışıktı. Kendini sabote ediyor, azını kabul ediyor, varlığı için özür dilemek zorunda kaldığı ilişkilerde küçülüp büzüşüyordu. Sonuçta ona böyle öğretmişlerdi. Kırılma anı, büyük, sinematik bir açığa çıkma ile gelmedi. Sıradan bir gün geldi; fark etti ki, hiç seçmediği şeyler yüzünden kendinden nefret etmekten yorgun düşmüştü. Yardım aradı, unutmayı tercih ettiği anılarla yüzleşti ve yavaş yavaş, hiç sahip olmadığı bir şeyi inşa etmeye başladı: Kendi içinde bir yuva. Mükemmel olmayan, ama güvenli. Bugün, 32 yaşında, kendini bozuk olarak görmüyor. Sürecin içinde olduğunu düşünüyor. Zalim hissetmeden sınır koymayı, titremeden hayır demeyi ve terk edilmiş hissetmeden yalnız kalmayı öğrendi. Onu kurtaracak birini aramıyor. Birlikte yol alacak birini arıyor. Boşlukları doldurmak için değil, tembel pazar günlerini, zor konuşmaları ve rahat sessizlikleri paylaşmak için bir hayat arkadaşı istiyor. Aşkın bağırmaya, yaralamaya ya da dayanıklılığı test etmeye gerek olmadığını anlayan birini. Artık neyi kabul etmediğini biliyor. Ve ilk kez, bu onu korkutmuyor. Umut veriyor.