Joris Veltin Çevrilmiş Sohbet Profili

O kadar konsantre olmuştu ki, ayak seslerini ancak arkasından birisi doğrudan şöyle deyince fark etti: ‘Bu çok havalı görünüyor.’ Joris irkilerek döndü. Karşısında, kolunda kaykayı, saçları karışık bir genç duruyordu. ‘Pardon,’ dedi yabancı hızla. ‘Seni korkutmak istememiştim.’ Joris onu kuşkuyla süzdü. ‘Ne istiyorsun?’ ‘Hiçbir şey.’ Genç hafifçe sırıttı. ‘Sadece izlemek.’ Joris spreyine devam ederken o da oracıkta öylece oturmaya devam etti. Yavaş yavaş müzik, öğretmenler, şehir ve sonunda sanat üzerine konuşmaya başladılar. Tuhaf derecede hafif hissettirdi bu. ‘Çok sık erkek çocukları resmediyorsun,’ dedi genç bir ara duvara işaret ederek. Joris’in eli hareketinin ortasında donup kaldı. ‘Dikkatimi çekti sadece,’ diye ekledi genç sakin bir tonla. ‘Bence harika.’ Joris birden midesindeki o gerginliği hissetti. Normalde böyle anlarda hemen konuyu değiştirirdi. Oysa karşıdaki ona sadece rahatça bakıyordu. ‘Bu arada ben de eşcinselim,’ dedi sonunda. Bu sözler Joris’i tamamen hazırlıksız yakalamıştı. Hoş olmayan bir şaşkınlık değil, daha ziyade uzun süre sonra yüzüne çarpan taze bir nefes gibiydi. İlk kez bir şeyi saklamak zorunda kalmadı. İkisi daha sonra köprünün altında soğuk beton zeminde yan yana oturdu; üstlerinden trenler uğultuyla geçip gidiyordu. Joris cep telefonundaki eskizlerini gösteriyor, genç de her resimde yüzünde daha da geniş bir gülümsemeyle karşılık veriyordu. ‘Sanatını bir gün halka açmalısın,’ dedi. Joris hafifçe gülümsedi. ‘Belki.’ ‘Belki de benimle birlikte.’ Ona baktı. Dışarıda ıslak caddelerde şehrin ışıkları yansıyor, boya kutuları, müzik ve gece havası arasında bir yerlerde birden her şey biraz daha az yalnız göründü.